لجن پراکنی یا لجن درمانی ؟!

یادداشت آوای البرز –  : فریبا کلاهی 
این روز ها اگر چه هوا بس آلوده و غیر قابل تنفس است ،اگر از پس ماسکهای فیلتر دار هم نفسی یواشکی بکشی بوی گند لجن پراکنی های سیاسی باقی مانده نفست را خواهد گرفت.
مد شده است کاریش هم نمی شود کرد . در مملکتی که احزاب سیاسی جایگاهی ندارند تا مردان سیاست پرورش دهد ،کوتوله های سیاسی خود را بابا لنگ دراز هایی تصور می کنند که می توانند در عرصه سیمرغ جولان دهند.
فرقی هم نمی کند طرف مقابلشان یک کارمند جزء است یا وزیر کابینه ،استانداری سربه راه است یا شهرداری لجوج ،خبرنگاری خوش نام، آدمی مربوط یا نامربوط.تصمیم های کودکانه ی تخریب که در اذهان کوردلشان گرفته شد، دهان ناشسته خویش را باز می گشایند به هرآنچه که در قاعده بازی هست و نیست . آنانکه قاعده بازی را نمی دانند و مردمانی بی قاعده و قانونند.
داستانهایی می سرایند نا دیده از شنیده های نابلدانی غائب . .می اندیشم لجن پراکنان را چه چاره جز لجن مانی . غوطه خوردن در لجنی که خویش مولد آنند و از درون افکار پوسیده شان سر ریز می شود.
آنچه می گویند،هر چه غلیظ تر و متعفن تر منجر به سپید تر شدن پرونده هایی است که برای دیگران می گشایند و منجربه سیاه تر شدن روی نشسته مبتکران مفت گوی .این یاوه ها ما را لجن مالی نیست لجن درمانی است .